شوق صبح

با رفقا صحبت از علمایی بود که در تهرانند و صلاحیت تدریس سطوح عالیه را دارند. یکی از رفقا نامی برد که تا به حال نشنیده بودم.

آیت الله سید محمدحسین میرسجادی نوه دختری مرحوم آسیدابوالحسن اصفهانی در سال 1317 شمسی متولد شد. از درس بزرگان نجف به ویژه مرحوم آقای خوئی و مرحوم آقای شاهرودی بزرگ بهره های فراوان برد و از مرحوم شاهرودی و شیخ باقر زنجانی اجازه اجتهاد گرفت.

آنها که او را می شناختند از هیبت علمایی و تدریس فوق العاده اش تعریف زیاد می کردند. رفیق ما که 4 سال شاگرد او بوده از تدریسش خیلی تعریف می کرد و می گفت گویا بخش هایی از کفایه را حفظ است و شرح متینی هم بر آن دارد. در رجال هم تألیف دارد و خلاصه وزنه ایست. مرحوم مجتهدی او را شکار کرده و در مدسه آن مرحوم تدریس خارج و کفایه و مکاسب داشته. مشتاق زیارتش شدم و ظهر 4شنبه با 3 نفر از دوستان برای نماز ظهر و عصر به مسجدش رفتیم. مسجد امام سجاد (ع) در خیابان ری پایین تر از میدان قیام. مسجدی کوچک و قدیمی و بسیار باصفا در یکی از محلات اصیل تهران. وقتی فضای معنوی مسجد و نمازگذاران آن را دیدم یاد حرف آقای ابوترابی افتادم که میگفت وقتی در شیراز به مجلس ترحیم شهید دستغیب رفتم اثر معنویت آن عالم شهید در مسجد و نمازگذاران آن مشهود بود. بعد از نماز ظهر در همان محراب رو به مردم نشست و در حدود 5 دقیقه چند مسأله گفت و بعد هم سه روایت از امیرالمومنین را بدون هیچ توضیحی ترجمه کرد. بعد از نماز عصر به محضرش رفتیم و بعد از مختصری احوال پرسی گفت وقتی در نجف بودم روزی 8 درس داشتم در تهران هم قبلا روزی 4 الی 5 درس اما الآن فقط 2 درس خارج فقه و اصول در منزل آن هم هر کدام در حد 15 دقیقه چون دیگه حال ندارم. اما برایم خیلی جالب بود آن همه فضل را مکتوم کرده و هیچ دفتر و سر و صدایی برای خودش راه نیانداخته و به مسجدی کوچک اکتفا کرده.